| |
 |
| Ethische Perspectieven |
|
| Zwangerschap uitgewist? Over beleving en begeleiding na abortus. |
|
 |
Trees DEHAENE |
| |
Leuven, Davidsfonds- 1998 |
|
| |
In 1990 werd de abortuswetgeving in België versoepeld. In het boek Zwangerschap uitgewist? gaan een aantal auteurs in op de beleving en verwerking van een abortus en pleiten ze voor een goede begeleiding van vrouwen die een abortus ondergaan hebben. Als uitgangspunt namen ze de feitelijke ervaring van vrouwen die een abortus ondergingen. Daarom staan in deze bundel ook vijf korte –en inhoudelijk totaal verschillende getuigenissen, die elk een bijdrage voorafgaan.
Ziekenhuispastor Marina Riemslagh geeft in haar uiteenzetting vanuit haar praktijk een getuigenis over de zoektocht naar zingeving na een abortus. De bijdrage probeert inzicht te verschaffen in de verstoring van de verschillende zingevingvelden van het leven door een abortus.
De bijdrage van Prof. Dr. Igodt gaat dieper in op schuldgevoelens na een abortus. Volgens hem krijgen niet alle vrouwen die een abortus ondergaan daar achteraf ook problemen mee. Men neemt volgens hem vandaag veel te gemakkelijk het woord `trauma' in de mond. Abortus geeft slechts zelden een trauma, maar het is voor velen wel een dramatisch gebeuren dat men als buitenstaander niet mag bagatelliseren. Zijn bijdrage spitst zich toe op het omgaan met het verlies na een abortus, waarbij hij een onderscheid maakt tussen een infantiel neurotisch en een rijp existentieel schuldgevoel.
Prof. Burggraeve en Katrien Ruytjens hebben het over rituelen en symbolen in de context van een abortusverwerking. Het artikel heeft een sterk theoretisch karakter en gaat in op het belang van lichamelijkheid en symboliek en de relatie daartussen. In een aparte bijdrage beschrijft Katrien Ruytjens van het centrum voor Relatievorming en Zwangerschapsproblemen (cRZ) vier buitenlandse organisaties die hulp bieden aan vrouwen na een abortus.
Tenslotte gaat Trees Dehaene dieper in op het verschil in beleving van een abortus nu in vergelijking met vroeger en analyseert ze de getuigenissen die in het boek voorkomen.
Bij de lectuur kan men moeilijk anders dan af en toe de wenkbrauwen fronsen.
Zo is de bijdrage van Marina Riemslagh doorspekt met uitspraken die een vreemde of zelfs slordige indruk maken, zoals bijvoorbeeld: “Ieder normale mens beleeft zichzelf als geheel” of “Het lichaam vergeet niet”. De schrijfster beweert ook in navolging van een psychotherapeute dat kinderen die na een abortus geboren worden het psychofysisch fundament van veiligheid in hun leven missen. Van enige onderbouwing van deze stelling is echter geen sprake.
In de bijdrage van Burggraeve en Ruytjens wordt in het kader van de bespreking van het lichaam als ontmoetingsplaats gezegd dat wanneer de ontvangstbereidheid van de moederschoot samen gaat met een gemoedsverlangen de innesteling van de vrucht optimaal kan verlopen. Met instemming citeren ze uit het boek van F. Veldman, Haptonomie. Wetenschap van de affectiviteit die stelt dat de onthouding van een feestelijke ontvangst in de moederschoot een vitale bedreiging voor de mens vormt. De affectieve ontvangstbevestiging zou in hoge mate de mogelijkheden tot ontwikkeling bepalen. Onderzoeksgegevens voor deze vergaande uitspraken worden echter niet gegeven. Het citaat moet als argument dienen.
Zwangerschap uitgewist? is -op de getuigenissen van de vrouwen na- een weinig boeiend boek. Het spreekt vanzelf dat vrouwen na een abortus goed begeleid moeten worden, maar als lezer vraag je je toch af welke bijdrage dit boek daartoe levert.
|
|
| |
Stef Leemen |
|
| Andere Boekbesprekingen |
|
|
|
