| |
 |
| Ethische Perspectieven |
|
| Maart - Nummer : 1/2009 |
| |
| Roetsjbanen en (on)verantwoordelijke organisaties |
| Luc Van Liedekerke |
| |
Pagina : 42 - 56 |
|
| |
Financiële markten zijn ongetwijfeld voortrekkers geweest in de golf van economische globalisering die we de voorbije decennia meemaakten. Ze zijn de motor achter het opbloeien van nieuwe economieën in China, India, Brazilië, Egypte enz. die miljoenen mensen in beweging brachten en uit de armoede liet ontsnappen.
Deze gedachte wordt ondersteund door empirisch werk dat aantoont dat de omvang van private (niet-publieke) financiële markten direct verbonden is met de economische ontwikkeling van een land.
Deregulering in de financiële sector, de basisconditie die de snelle globalisering van financiële markten mogelijk maakte, werd dan ook niet alleen gedragen door het lobbywerk van de sector maar tevens door een diepe overtuiging dat sterk ontwikkelde, snel functionerende financiële markten de enige weg waren naar economische ontwikkeling op wereldniveau. De hype rond microfinanciering is daar in zekere zin het laatste voorbeeld van.
De groei van financiële markten mag op zijn minst spectaculair genoemd worden. In de Verenigde Staten – het land met ongetwijfeld de sterkst ontwikkelde financiële markten van de wereld – was eind jaren zeventig de omvang van de financiële sector goed voor ongeveer 3 tot 4% van het BBP, in 2006 was dit opgelopen tot 15%. De banksector stond aan het hoogtepunt van zijn macht, zorgde voor 10% van de totale werkgelegenheid, 25% van de winsten en 40% van de beurskapitalisatie. Drie jaar later blijft enkel de kater. Wat is er fout gelopen? Hoe kon een sector die jarenlang de knapste koppen uit de wereld tewerkstelde op een dergelijke collectieve manier in de fout gaan?
In deze korte bijdrage zoeken we geen volledig antwoord op deze vraag, maar concentreren we ons op twee invalshoeken, die overigens nogal ver uit elkaar liggen. We beginnen met een aantal macro-economisch getinte opmerkingen en schuiven daarna door naar elementen van de crisis die binnenin het bedrijf, in zijn concrete organisatiestructuren dus, moeten gezocht worden. Beide factoren zijn, denkt de auteur, cruciale elementen bij het sleutelen aan een remedie voor deze collectieve ondergang. |
|
 557,82 Kb |
|
|
|
|
Recentste uitgave
22 (2012) 4 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
