| |
 |
| Ethische Perspectieven |
|
| Maart - Nummer : 1/1996 |
| |
| Centrum voor Vredesethiek - KU Leuven : 'Eendracht maakt macht maar zelden leidt macht tot eendacht : over de onwenselijkheid van een gezamelijk Europese kernmacht' |
| Johan De Tavernier |
| Didier Pollefeyt |
| |
Pagina : 41 - 47 |
|
| |
Christenen zijn principiële voorstanders van een atoompacifisme. Het is dan ook goed dat er christelijke vredesbewegingen zijn die als een vorm van getuigenishandelen dit radicaal standpunt innemen en behartigen, zonder daarom sommige Realpolitici zonder meer te beschuldigen van gebrek aan vredeswil. Christelijke vredesbewegingen zullen zoveel mogelijk kansen aangrijpen om stappen te zetten in de richting van een kernwapenvrije wereld.
Christenen steunden daarom het protest tegen de Franse kernproeven, omdat een wereldwijd verbod op kernproeven een noodzakelijke stap is op weg naar het atoompacifisme. Wat de Franse regering gedaan heeft, is eigenlijk deze eerste haalbare stappen in gevaar brengen, omdat hun wetenschappelijke voorsprong op dit vlak de kansen om te komen tot atoomvrede op langere termijn ernstig kan hypothekeren. Met betrekking tot de noodzakelijke negociaties over de vermindering van het aantal kernwapens hebben wij ook gepleit om niet zonder meer unilaterale kernontwapening te beamen maar in de eerste plaats te streven naar bilaterale kernontwapening en nog meer naar een wereldwijd verbod op het bezit van kernwapens.
Elke stap in de richting van het atoompacifisme dient met de nodige behoedzaamheid overwogen te worden. Dit is een pleidooi voor een contextueel en prudent pacifisme: een geleidelijk omvormen van een veiligheid gebaseerd op machtsevenwichten in een veiligheid gebaseerd op vertrouwen en wederzijds respect. In dit groeiproces hebben christenen in het algemeen en christelijke vredesbewegingen in het bijzonder een heel eigen opdracht, namelijk op creatieve wijze vertrouwenwekkende maatregelen bedenken én voor-leven die politieke machten als het ware ‘verleiden’ om geschillen niet langer door middel van afschrikking met kernwapens aan te pakken. Zij dienen het radicaal standpunt telkens opnieuw in de Realpolitik binnen te brengen.
Christelijke vredesbewegingen moeten als politiek ongebonden bewegingen niet aarzelen om voortdurend hun morele verontwaardiging te uiten ten aanzien van hen die al te gemakkelijk pleiten voor het voorlopig aanvaarden van kernwapens als afschrikking. Op grond van hun onbehagen ten aanzien van de status quo dienen ze een creatieve dynamiek op gang te brengen die mensen en gemeenschappen opvorderen om zich niet gemakkelijk bij het bestaande neer te leggen.
Het christelijke vredeshandelen kan op die manier een soort hefboom worden om de historisch gegroeide feitelijkheid van de afschrikking, waar christenen zich nooit zullen kunnen bij neerleggen, ter discussie te stellen. Van christenen kan met andere woorden tevens verwacht worden dat ze de profetische stem van hen die de kernwapens de wereld uit willen helpen versterken. |
|
 105,30 Kb |
|
|
|
|
Recentste uitgave
23 (2013) 1 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
