| |
 |
| Ethische Perspectieven |
|
| December - Nummer : 4/1998 |
| |
| Gebrek aan solidariteit door een gebrek aan visie |
| Bart Pattyn |
| |
Pagina : 316 - 322 |
|
| |
De solidariteit in de gezondheidszorg is in gevaar. Dat is wat men uit het voorgaande nummer van Ethische Perspectieven en uit de rede van de rector kan opmaken. Als men de toenemende stijging van de kosten van de gezondheidszorg niet onder controle krijgt, riskeren we dat de institutioneel georganiseerde solidariteit inderdaad zal worden ontmanteld. Als die kostenstijging immers niet onder controle kan worden gebracht, zal het moeilijk worden om een politieke meerderheid te blijven vinden die een verplichte en universele ziekteverzekering prioritair acht en als die meerderheid niet wordt gevonden dan zal het ziekteverzekeringsaanbod ongetwijfeld gedifferentieerd worden. Dit betekent dat de verzekeringspremie voor jonge en gezonde medeburgers erg voordelig zal worden maar voor zwakke en oude medeburgers peperduur. Tenzij alle burgers op vrijwillige basis een altrustische houding aannemen en wat Erik Schokkaert heeft genoemd een `warme' solidariteit aan de dag leggen, (wat misschien van kleine groepen en enkelingen mag worden verwacht maar niet van de hele gemeenschap) stevenen we af op een samenleving waar alleen rijke mensen zich een uitstekende gezondheidszorg kunnen veroorloven. Een bedreiging dus van de solidariteit, inderdaad.
Om die dreiging af te wenden, moeten maatregelen worden genomen. In de bijdragen van voorzitter Marc Justaert en Eric Schokkaert en in de rede van rector Andr้ Oosterlinck wordt gesuggereerd in welke richting die maatregelen zouden kunnen gaan. Ik noem er enkele:
Men kan aansturen op een beperking van het aantal zorgverstrekkers, iets wat men nu concreet doet met de beperking van het aantal studenten geneeskunde.
De redenering is: hoe minder artsen er zijn, hoe minder risico men loopt raadplegingen en behandelingen te moeten betalen die uitsluitend dienen om het inkomen van artsen op peil te houden.
Men kan de zorgverstrekkers met hun eigen voorschrijfgedrag confronteren, in de hoop dat ze hun eventueel buitensporig voorschrijfgedrag zullen bijstellen.
Men kan eisen dat mensen, alvorens een beroep te doen op de duurdere adviezen en behandelingen van specialisten, eerst hun huisarts raadplegen die slechts doorverwijst als dat nodig is.
Men kan beletten dat elk ziekenhuis voor elk soort behandeling peperdure investeringen doet en daardoor de aankoop van dure en hoogtechnologische apparatuur beperken.
Ook al is niet iedereen het eens over de groeinorm van anderhalf procent die de regering heeft opgelegd, het idee om een op voorhand vastgestelde som toe te kennen in plaats van zonder meer de tekorten te dekken, dwingt ziekenfondsen zorgvuldig om te springen met de geboden middelen.
Ik ben niet goed geplaatst om het effect van al dit soort maatregelen in te schatten. Wat ik in deze bijdrage wil beklemtonen is dat het probleem in de gezondheidszorg niet enkel mag beschouwd worden als een economisch probleem. Het probleem dat zich stelt, is ook en misschien zelfs vooral een moreel probleem.
Thans doet men vaak alsof we in een moreel neutrale ruimte leven, een ruimte die alleen wordt afgebakend door wettelijke bepalingen. Over alles wat niet juridisch verboden of geboden wordt, zou niemand een moreel oordeel kunnen vellen.
|
|
 136,72 Kb |
|
|
|
|
| Recentste uitgave 17/1 (2007) |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Centra |
|
|
 |
Centrum voor Biomedische Ethiek en Recht |
|
Centrum voor Economie en Ethiek |
|
Centrum voor Ethiek en Waardeonderzoek |
|
Centrum voor Ethiek, Sociale en Politieke Filosofie |
|
Centrum voor Wetenschap, Techniek en Ethiek |
|
Chaire Hoover d'ethique et sociale |
|
Ethics.be |
|
|
|
European SPES Forum |
|
Master in Applied Ethics |
|
Multatuli-lezing |
|
Overlegcentrum voor Ethiek |
|
SPES-Forum Vzw |
|
Wetenschap en ethiek |
|
|
|
|
