| |
 |
| Ethische Perspectieven |
|
| Juli - Nummer : 2/2000 |
| |
| Vermenigvuldiging van media en sociale segmentatie |
| Elihu Katz |
| |
Pagina : 100 - 111 |
|
| |
Ook Elihu Katz gaf tijdens de Politeia Conferentie een opmerkelijke lezing. Katz hield zich in zijn lezing uitdrukkelijk aan het thema van de conferentie: hoe de moderne media de sociale dialoog kunnen verbeteren en hoe men de participatie van de burger aan de politiek kan doen toenemen.
Katz maakte een indrukwekkende carière, niet alleen als socioloog en communicatiewetenschapper maar ook bij de uitbouw van de openbare omroep in Israël. Hij was hoogleraar sociologie en communicatie aan de universiteit van Jeruzalem en wetenschappelijke directeur van het Guttman Instituut voor toegepast sociologisch onderzoek. Momenteel is hij verbonden aan de Annenberg School for Communication aan de universiteit van Pennsylvania. Hij publiceerde onafgebroken sinds de zestiger jaren. Zijn onderzoeksaandacht gaat momenteel uit naar functies en effecten van de massamedia op sociale systemen, op de verspreiding van ideeën en op de evolutie van de publieke opinie. Van zijn recente studies vermelden we deze over het uitzenden van ceremoniële politieke gebeurtenissen (met Daniel Dayan, Media Events, Cambridge, Harvard University Press, 1992) en deze over de receptie van Amerikaanse populaire cultuur in niet-Amerikaanse landen (Met Tamar Liebes, The Export of Meaning: Cross-Cultural Readings of Dallas, Cambridge, Polity Press, 1993).
Iedereen heeft inmiddels wel gehoord van de doorbraak van de burgerlijke publieke sfeer, het moment in de geschiedenis dat een opkomende klasse van kooplieden zich machtig genoeg voelde om op een rationele en universele wijze te beraadslagen over het openbaar beleid en de conclusies door te geven aan de toenmalige gezagsdragers met de verwachting ernstig genomen te worden. Naar academische normen is de thesis van Habermas (1962/1989) een gangbare term geworden, misschien omdat het een nostalgische herinnering oproept aan een verloren utopia van vertegenwoordigingsdemocratie, of misschien omdat het hoop geeft op wat zou kunnen komen — als we erin zouden slagen de zeventiende eeuw te vertalen in de schijnbaar compatibele voorwaarden van een moderniteit waar algemeen verspreide scholing, algemeen stemrecht en de nieuwe communicatietechnieken lijken uit te nodigen tot een dergelijke vertaling.
Maar dit is niet de volledige thesis van Habermas en ook niet het meest originele aspect ervan. Een ander aspect betreft zijn opvatting over de `gerepresenteerde publieke sfeer' wat zowel verwijst naar de periode die voorafging aan de ontvoogding van de burgerij als de periode die daar op volgde. Met betrekking tot de periode die daaraan voorafging verwijst dit concept naar de persoon van de monarch, naar de schittering en het charisma van de uiterlijke tekenen van zijn vorstelijke macht, symbolen van de legitimiteit van zijn heerschappij en de eenheid van zijn rijk. Dat aspect is evenmin nieuw.
|
|
 214,69 Kb |
|
|
|
|
Recentste uitgave
21 (2011) 2 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
