| |
 |
| Ethische Perspectieven |
|
| Oktober - Nummer : 3/2000 |
| |
| De sportdroom bedreigd: doping als filosofische kwestie |
| Frans De Wachter |
| |
Pagina : 157 - 162 |
|
| |
Ethici hebben de slechte gewoonte ten aanzien van andere cultuurgebieden moraalridder te willen spelen. Moraalridders die met ethische principes een barbaarse, wilde, zuchtige wereld aan banden zouden moeten leggen: de machtswellust van de politiek, de geldzucht van de economie, het geknutsel met het leven in de biologie, de teugelloze fantasie van de kunst, en dus ook de ongebreidelde zucht naar het steeds sneller en hoger van de sport. Alsof dat allemaal a-morele gebieden zouden zijn, wilde jungles die door morele zendelingen moeten worden beschaafd. Maar zo werkt dat niet, en zo is dat niet. Want al die cultuurgebieden induceren specifieke vormen van menselijkheid en vermenselijking, waarin we tot `betere mensen' worden voor en buiten elk expliciet gemoraliseer om (an sich, zou Hegel zeggen). Kunst leert ons hoe de werkelijkheid kan bekeken en beluisterd worden zonder te worden gegrepen en toegeëigend, wetenschap creëert distantie tegenover onze vooroordelen en zelfverzekerde evidenties, economie dwingt ons rekening te houden met de behoeften van zoveel mogelijk mensen, want wie dat niet doet gaat bankroet.
Dit uitgangspunt impliceert dat ik in deze lezing niet àls ethicus wil beginnen, van buiten uit, om filosofische argumenten aan te dragen waarom en in hoever en wanneer doping al of niet ethisch acceptabel zou zijn. Ik wil de ethische ervaring ernstig nemen die reeds in de sport aanwezig is, haar ethisch zwaartepunt, haar zedelijke substantie. Met name zullen we dan misschien begrijpen waarom men specifiek in de sport zo zwaar tilt, excessief zullen sommigen zeggen, aan het gebruik van prestatieverhogende middelen. Want prealabel aan de vraag of doping moreel acceptabel is, is de vraag waarom die vraag specifiek in de sport zo scherp aan de orde is gesteld. Waarom zijn we precies daarover weer bij mekaar? En is het niet merkwaardig hoe scherp en massief men in sport op doping reageert, ook wanneer geen grote gezondheidsgevaren aanwezig zijn, terwijl wij eigenlijk in het alledaagse leven ruime vrijheid en tolerantie genieten om alle soorten prestatieverhogende middelen te gebruiken, prestatieverhogend, potentieverhogend, genotverhogend, geheugenverbeterend, wat weet ik al. Waarom geen dopingtest van studenten na een examen? Van minnaars na een vrijpartij? Van de dichter na het schrijven van een toch wel erg bevlogen gedicht? Of van de prof na een abnormaal verwarde les? Vanwaar het verschil? Vanwaar die selectieve verontwaardiging? Het standaardantwoord is: omdat in doping de kern van het sportethos zelf, het ethos van fairness, op het spel staat, de zin zelf van de praktijk sport genaamd, die als interne doelstelling de eerlijke krachtmeting beoogt. Dit is geen Olympisch-hypocriet of naïef argument. Ik zou het zelfs nog sterker en algemener willen formuleren: ook, daarenboven, omdat dit sportethos paradigmatisch de kern weerspiegelt van het hele ethos van de moderniteit. Ik weet me als moderne mens in heel mijn ethos bedreigd.
|
|
 124,82 Kb |
|
|
|
|
| Recentste uitgave 17/1 (2007) |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Centra |
|
|
 |
Centrum voor Biomedische Ethiek en Recht |
|
Centrum voor Economie en Ethiek |
|
Centrum voor Ethiek en Waardeonderzoek |
|
Centrum voor Ethiek, Sociale en Politieke Filosofie |
|
Centrum voor Wetenschap, Techniek en Ethiek |
|
Chaire Hoover d'ethique et sociale |
|
Ethics.be |
|
|
|
European SPES Forum |
|
Master in Applied Ethics |
|
Multatuli-lezing |
|
Overlegcentrum voor Ethiek |
|
SPES-Forum Vzw |
|
Wetenschap en ethiek |
|
|
|
|
